2,5 jaar geleden ging bij mij het lampje uit. Ik had mezelf te lang voorbij gelopen. Doordat ik de controle kwijt was over mijn leven raakte ik helemaal in paniek. Alles wat ik kende en wat ooit voor mij had gewerkt heb ik onder de loep moeten nemen. En in moeten zien dat het zo niet langer verder kon, ik moest minder op de automatische piloot gaan leven en meer ontspannen en genieten. Ik heb op een hele donkere plek gezeten en het was ontzettend beangstigend. Nu 2,5 jaar later besef ik dat dit het beste is wat we me ooit had kunnen overkomen!

 

Ongeveer een jaar geleden heb ik dit al op proberen te schrijven maar ik kreeg het niet op papier. Dat frustreerde me. Nu begrijp ik dat ik er nog niet klaar voor was. Afgelopen februari ben ik erachter gekomen dat ik hoog sensitief ben. En dan wel de extraverte, prikkelzoekende HSP. We hadden een afspraak met kennissen en zij herkenden in mij eigenschappen die overeenkomsten hebben met hoog sensitiviteit. Toen is het balletje gaan rollen.

 

Voor mijn break down heeft Michael mij al vaker gevraagd wat er nou met me aan de hand was, hij voelde aan dat er iets niet goed zat. Ik kon daar dan geen antwoord op geven want ik wist het ook echt niet. Ik heb altijd wel gevoeld dat ik wellicht anders was, maar heb daar nooit een vinger op kunnen leggen. Ik heb het altijd weggestopt, die gevoelens weg geschoven en ben maar doorgegaan.

 

Ik heb dat deel van mezelf gewoon een beetje weggestopt. Regelmatig heb ik tegen Michael gezegd dat het me verdrietig maakt dat er voor mijn gevoel zoveel in me zit maar het er niet uit komt. Ik vind administratieve zaken en dingen die voor mijn gevoel niet heel veel bijdragen aan een betere wereld, mijn eigen persoonlijke ontwikkeling of de ontwikkeling en tevredenheid van andere mensen heel erg lastig. Al hoort het er natuurlijk allemaal wel bij. 

 

Ik heb ook altijd een hekel gehad aan het woord moeten en autoritaire personen. Vraag me dingen liever gewoon.  Ook naar mijn kind toe vind ik het moeilijk om streng zijn en ik heb niet zo de behoefte om hem ontzettend in het gareel te krijgen. Dat neemt niet weg dat hij natuurlijk met respect met ons en met andere mensen om moet leren gaan, sociaal leert te zijn en open kan leren staan voor andere mensen. Maar juist omdat hij ziet dat zijn ouders, opa’s en oma’s en vrijwel iedereen waar wij mee omgaan dit ook doen gaat het allemaal vrij natuurlijk.

 

Michael zegt vaak dat hij zo blij is dat hij de oude Selma weer terug heeft. Ik snap wat hij bedoelt maar eigenlijk ben ik totaal niet meer de oude. Ik probeer verder te kijken dan de buitenkant en ik wil me van binnenuit gelukkig voelen. Het huis waar we nu in wonen is niet groot en fancy (wel mooi omdat Michael alles heeft opgeknapt), ik rijd in een auto die vol deuken zit omdat ik altijd te gehaast in parkeerde toen ik nog zo gestrest was. Maar wat doet het ertoe? Zolang ik een dak boven mijn hoofd heb, een vervoermiddel dat me van a naar b brengt en me van binnenuit gelukkig voel dan heb ik toch alles wat ik wil. Ik heb best wat wijze mensen in mijn omgeving die me dit al eerder duidelijk probeerden te maken, maar je ziet dit toch pas in als je er klaar voor bent. En kennelijk ben ik er nu pas klaar voor.

 

Ooit hopen we wat vrijer te gaan wonen. In een huis waar we lekker veel tijd in de natuur door kunnen gaan brengen. En waar we de drukte op kunnen zoeken als we daar zin in hebben. Ik heb in Michael oprecht mijn soulmate gevonden, die mij constant op dingen blijft wijzen en me dingen blijft leren. Soms op een harde manier maar hij is wel eerlijk en maakt het niet mooier dan het is.

 

Ik hoop dat het feit dat ik dit deel misschien wel iemand kan helpen. Ieder mens is uniek en het is zo belangrijk dat je weet wat je waard bent. Ook om dit weer aan je kinderen mee te kunnen geven. Zij zijn de toekomst en hoe mooi zou het zijn als zij hun zelfvertrouwen kunnen halen uit niet-materialistische dingen maar puur uit zichzelf en wat zij de wereld te bieden hebben. 

 

 Heel veel liefs!